Kuchnia molekularna została zdefiniowana jako innowacyjny styl gotowania oparty na badaniach naukowych. Wykorzystuje nowe narzędzia, składniki i techniki do tworzenia potraw, które zaskakują i zachwycają gości wyjątkowymi doznaniami sensorycznymi.
W 1988 roku instruktorka szkoły kulinarnej Elizabeth Cawdry Thomas i profesor fizyki Ugo Valdre byli jednymi z pierwszych, którzy zbadali potencjał wykorzystania osiągnięć naukowych w kuchni. Ich warsztaty w Erice położyły podwaliny pod szereg technik, które są dziś powszechnie stosowane w kuchni molekularnej.
Węgierski fizyk Nicholas Kurti i francuski chemik fizyczny Herve This ukuli termin „kuchnia molekularna”, próbując ustanowić zorganizowane podejście do badania gotowania jako odrębnej dyscypliny w ramach większej dziedziny nauki o żywności, która w tamtym czasie koncentrowała się głównie na przetwarzaniu żywności na dużą skalę.
Chociaż nauka o gotowaniu jest praktyką od dawna, dopiero niedawno szefowie kuchni zaczęli stosować techniki kuchni molekularnej do przekształcania tradycyjnych potraw. Jednym z najbardziej znaczących wczesnych przykładów kuchni molekularnej były innowacje wprowadzone przez Ferrana Adrię w jego obecnie zamkniętej restauracji elBulli. Jego adaptacja i opracowanie przemysłowych technik żywnościowych, takich jak sferyfikacja (która przekształca płyny w maleńkie kule, które wybuchają smakiem po spożyciu), jest ważnym elementem nowoczesnej kuchni molekularnej.
Inne godne uwagi kulinarne zastosowania kuchni molekularnej obejmują żelowanie, spienianie i inne techniki, które pozwalają na manipulowanie teksturą żywności. Jednym z przykładów jest gra szefa kuchni Wylie Dufresne’a na jajkach Benedykta, w której połączył kostki angielskiego muffina panierowanego hollandaise ze smugami hollandaise ugotowanymi do perfekcji w cyrkulatorze zanurzeniowym i chrupiącymi kawałkami kanadyjskiego bekonu.
Molekularna 